Blijf je verwonderen in 2026
Recent maakte een vriend van mij, mij erop attent dat hij al enige tijd geen nieuwsbrief meer had gezien van Le Coeur du Chemin, en dat klopt. Het sturen van een nieuwsbrief voelt alsof je iets een groot zwart gat in stuurt waar een enorme zwaartekracht heerst waardoor er niets terugkomt. Je begint je zelfs af te vragen of de nieuwsbrief rechtstreek bij iedereen in de spambox belandt om vervolgens naar de digitale prullenmand te verhuizen alvorens voorgoed te worden gewist, of dat hij tussen de 971 nog te lezen berichten staat te wachten op …. . Nu ik weet dat er volgers zijn die erop zitten te wachten en ik ook weet dat volgers de brief ook echt lezen, uit het feit dat zij vaak heel veel weten van mijn belevenissen bij Le Coeur du Chemin, ben ik toch maar weer eens in de pen geklommen.
Ik ben op dit moment alweer 3 weken in Nederland want de herberg is in de goede handen van 3 achtereen volgende koppels die hem beheren van 7 juni t/m 18 juli. Daarna mag ik zelf weer. Met 7 beherende koppels voor elk twee weken en een seizoen van 26 weken ben ik dit jaar dus meer in Nederland dan in Frankrijk gedurende het seizoen. Het is super om zo’n brede basis van bevlogen vrijwilligers te hebben want het biedt een grote garantie voor continuïteit en door de roulatie zijn er altijd frisse enthousiaste vrijwilligers ter plaatse. Dat enthousiasme werd de afgelopen week wel enigszins getemperd door de ridicuul hoge temperaturen van rond de 40 graden gedurende 8 dagen. Dat kwam ook het aantal bezoekers in die periode niet ten goede.
Het gaat dit jaar goed met aantallen pelgrims in de eerste 2 maanden en dat niet alleen, ook weer vele nieuwe ontmoetingen met in de eerste twee weken vooral Duitse pelgrims en daarna een stroom aan Nederlanders. Ik ga er toch een aantal uitlichten. Allereerst Katharina, Stephanie en Tanja. Al zeven jaar onderweg (telkens twee weken) vanuit het noordoosten van Duitsland met de dochter van Tanja. De eerste keer was de dochter 2 jaar en zat in de buggy maar nu is ze negen en jaar liep ze zelf met een schattig klein rugzakje. Een prachtig stel en Tanja heeft heel enthousiast een groot deel van ons gasten board gevuld met artistieke dankbetuigingen. De meest blije en vrolijke pelgrim die we tot op heden hebben gehad.
De hond is ook een dankbaar onderwerp. Eerst maakte ik een fout bij een reservering en dat was de eerste hond in de herberg, vervolgens kwam er een Nederlands koppel dat hun hond (een teckel) op een karretje duwden naar Santiago. De hond zat erbij en de baasjes maar zweten. Nu zijn we bezig een tuinhuisje te bouwen dat nog geen bestemming had. In eerste instantie bedacht als opbergruimte voor tuingereedschap, werd het idee geopperd voor een duivenmelkershut. Toen om het als natuurhuisje te verhuren via AirBNB, naar een kamer voor pelgrims met een hond bij zich. Dit lijkt voor alsnog de meeste voor de hand liggende en praktisch gebruik van dit mooie huisje. Op dit moment ontbreekt het dak nog maar het huisje zal gebruiksgereed zijn in het seizoen 2027.
Nog even terug naar de pelgrims want zowel de mannelijke variant als de vrouwelijke variant van iemand die een echt pelgrimsbestaan leidt heeft de herberg aangedaan. Waar in een van de commentaren op Google maps de herberg werd beschreven als “basic” (was ik niet zo blij mee want wat waren dan de verwachtingen ?) vonden de echte pelgrims het allemaal veel te luxe. Dekbedden, goede matrassen, woonkamer en keuken alleen voor de pelgrims met verwarming en alle denkbare gemakken van luie stoel tot grote leestafel (nieuw dit jaar), allemaal te luxe. De echte pelgrim loopt zijn eigen pad van dorp naar dorp zonder boekje of telefoon en laat zich door de lokale bevolking de wegwijzen, slaapt het liefst in een kerk of pastorie en eet uit zijn eigen knapzak droog brood, worst en kaas. Ongemakken kent de echte pelgrim niet en anders wordt er een inventieve oplossing gezocht met de middelen voorhanden. De vrouwelijk pelgrim vroeg dus om maandverband en karton en ik dacht nog dat lijkt mij heel onprettig maar het bleek voor in haar schoenen die iets verhoogd en verzacht moesten worden. Zo kan het dus ook !
Het genootschap van St Jacob bestaat 40 jaar en ter gelegenheid daarvan is er een boek geproduceerd met 101 Camino voorwerpen. Ik was iets te laks met het insturen van mijn borstbeeld van St Jacob. Het had er niet in misstaan. Blijkt er toch een voorwerp van Le Coeur du Chemin in het boek te staan en wel een foto van de Borne Jacquaire, oftewel de Camino marker 1630km met onmiskenbaar het logo CdC erop. Nu blijkt wel dat de AI tools dit logo nog niet kennen dus ik ga het snel toevoegen op de website. Dan kunnen pelgrims op basis van de foto het adres vinden. In de nieuwste uitgave van het blad van het genootschap, De Jacobsstaf, een interview met Hermien en Joop die al 4 keer als vrijwilliger de herberg hebben beheerd. Onderaan een link naar de online versie van het artikel.
Nu ik aan het schrijven ben geslagen toch weer heel veel te verhalen. Ik ga afsluiten met de twee nieuwste Marktplaats aankopen voor Le Coeur du Chemin. Als eerste 6 bouwstempels die moeten gaan voorkomen dat de eerste verdieping van het huis op de begane grond van het huis belandt. Constructief zijn er issues en ik moet die echt onder ogen gaan zien en ze oplossen. Daarnaast een 11 meter hoge steiger die we dringend nodig hebben voor diverse projecten in en om het huis op hoogte. Eindelijk kan de top voor de noordgevel worden bereikt en kan die ook gerenoveerd worden. Ik zou zeggen komt dat zien en met klimbrevet kun je zelfs de steiger beklimmen voor een ongekend uitzicht.
Al met al, alweer veel meegemaakt en ook weer veel om naar uit te zien in het tweede helft van het seizoen. Naast de Tour de France (passeert of 20 km afstand) en het 25 jarig bestaan van de herberg Nos Repos, de in gebruik name van het tuinprieel en de nieuwe fietsen schuur en hopelijk nog heel veel meer wandelaars en fietsers. Op 1 Augustus bestaat de herberg alweer 5 jaar dus volgend jaar ons lustrum jaar.
