Blijf je verwonderen in 2026
Een van de allereerste cursus die ik in mijn professionele leven deed van een bevatte een blok Aikido. Drie onderdelen van die sessie zijn me altijd bijgebleven. De eerste was dat je met 4 mensen met een uitgestoken vinder zomaar een persoon kunt optillen. Ongelooflijk maar het werkt dus echt. Dat is de kracht van de groep.
Het tweede was dat je jezelf zwaar kunt maken die in gedachte al je gewicht naar omlaag te brengen. Als de persoon die wordt opgetild dit doet dan kunnen de 4 mensen die hem optillen met hun vinger hem niet meer omhooghouden. Werkt ook. Kracht van de suggestie.
Het derde was de wijsheid dat je een lang leven wilt leiden je je moet blijven verwonderen, net als een kind dat alles voor de eerste keer ziet. Verwonderen is ook stilstaan bij datgene dat je op dat moment ervaart, ziet en voelt.
Dat leren door ervaren en je blijven verwonderen is ook van toepassing op de herberg. Je blijft je niet alleen verwonderen over de stroom van pelgrims die allen met hun eigen verhaal en motivatie op pad gaan maar ook over de wijze lessen die je af en toe meekrijgt van de pelgrims.
Deze week voor het allereerst de film “The way” met Martin Sheen gekeken. Dat wilde ik nooit omdat ik bang was om dan al met een bepaalde verwachting aan de Camino te beginnen. De film geeft een mooi en redelijk getrouw beeld van wat een Camino ervaring zou kunnen zijn. Denk dat in vele gevallen de diepgang nog groter is dan in deze film tot uiting kwam. Ik wist niet dat een Nederlander een van de hoofdpersonen is in de film. Wij ergeren ons wel eens aan de luidruchtigheid en sterke aanwezigheid van Amerikanen maar Nederlanders komen in het rijtje snel daarna, toch wel enigszins lomp, erg direct en luidruchtig.
Dit najaar ontmoette ik in de Pelgrimsherberg Vessem, waar ik was om nog een extra weekje te beheren (na de 20 weken in Frankrijk !), iemand die echt en oprecht dankbaar was. Ze was de levend voorbeeld van omdenken: alle vervelende dingen die haar waren overkomen in haar leven had ze omgezet in dankbaarheid. Het had ook weer nieuwe mogelijkheden gecreëerd terwijl ze ook de herinneringen aan het verleden kon koesteren. Iemand verwoordde het ook al eens als volgt: “waar de ene deur dicht gaat gaan er andere weer open, maar je moet er wel zelf doorheen gaan”.
Genoeg dingen om in 2026 aan te werken en daarmee ga ik met grote dankbaarheid voor alles dat het seizoen 2025 bracht samen met alle vrijwilligers 2026 in. Dat het maar een jaar van ervaren, verwondering en nieuwe deuren mag worden,
Fijne feestdagen